خطب الإمام علي ( ع ) ( مترجم : علمدارى )
64
نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى )
دين حق را بنيه و ايمان و ايقان را ستون * ( سقف نيلوفر ، بدون آن عزيزان واژگون ) گمرهان و از طريق حق بدور افتادگان * سوى ايشان ميشتابند همچنان واماندگان علم و توحيد هر دو با آنان عجين و درهم است * ( كلّ اسرار و نهانىها به ايشان ملهم است ) معجزات حقّه دارد بهر ايشان انحصار * حقّ ايشان است عرفان ، در ممرّ روزگار آنچه پيغمبر ( ص ) بمورد در وصيّت گفته است * ( گوهر تحكيم آن ، در صدر ايشان خفته است ) همچنان حسن قرابت بين ايشان ثابت است * ( و آنچه پيغمبر معيّن كرد هر آن ثابت است ) ارث بردن زان وجود پاكياد و مهربان * بر امامان بوده روشن همچو ماه آسمان ( جائرين كردند امّا حقّشانرا پايمال * اى دريغا بر چنين قوم شرور و بدمآل « 1 » آنگاه كه دست غاصبين خلافت ، از آن بريده شد حقّ بسوى اهلش برگشت . و فرمايش امام ( ع ) مبنى بر ( رجع الحقّ الى اهله ) تحقّق يافت . ( 16 ) پيش از آن از صاحب مسند خلافت غصب شد * از سزاوار چنين كرسى رياست غصب شد حق بسوى اهل خود برگشت بعد از انتظار * آنچنان كه آسيا سنگى بچرخد در مدار جاى خويش افتاد بعد از طىّ بيست و پنج سال * آنچنان جائى كه قبلا داشت از آن انتقال منزوى شد ( ناهيا ) هر چند مولا مرتضى * ليك بيرون كرد حق را از حصار انزوا پايان خطبهء 2
--> ( 1 ) مآل بازگشتگاه